الهی من قربونت برم… نمی‌توانستی کلمه‌ی موردعلاقه‌ات را درست تلفظ کنی، اما خودت پر بودی از دوست‌داشتنی‌های زندگی. از همان چیزهای کوچکی که برای یک دانش‌آموز، دنیایی بزرگ می‌سازند؛ کلمه‌ها، بازی‌ها، خنده‌ها و آدم‌هایی که دوستشان داشتی.

حالا از مهدیس، صدایی و خاطراتی مانده که هر بار شنیده می‌شوند، جای خالی‌اش را بیشتر به یاد می‌آورند. دختری که قرار بود بزرگ شود و روزهای بیشتری را تجربه کند، اما نامش در میان دانش‌آموزان قربانی میناب ماندگار شد. مهدیس جان، تو یکی از همان دوست‌داشتنی‌هایی هستی که هیچ‌وقت از یاد نمی‌روی.