برای دانش‌آموزانی که زیر آوار ماندند، برای لبخندهایی که ناتمام شدند و برای ماکان؛ دانش‌آموزی که هنوز چشم‌ها در انتظار پیدا شدنش مانده‌اند… قلب ما هنوز همان‌جاست؛ میان دیوارهای مدرسه‌ای که روزی پر از صدای دانش‌آموزان بود.

هر نام، هر عکس و هر خاطره‌ای که از آن روز باقی مانده، بخشی از روایت میناب است؛ روایتی که نباید فراموش شود. برای آن‌هایی که رفتند، برای خانواده‌هایی که همچنان چشم‌انتظارند و برای ماکانی که هنوز جایش در میان این روایت خالی است؛ ما میناب را فراموش نمی‌کنیم.