در میان آوار مدرسه شجره طیبه میناب، معلمی بود که دانش‌آموزانش را تنها نگذاشت. در سخت‌ترین لحظات، بچه‌ها را در آغوش گرفت و تلاش کرد از آن‌ها محافظت کند؛ گویی در آن لحظه، تمام مسئولیت و مهر معلمی‌اش را به آغوش کشیده بود.
حالا از آن روز، تصویری در ذهن‌ها مانده؛ تصویری از معلمی که مدرسه را فقط یک محل کار نمی‌دانست و دانش‌آموزانش را مانند اعضای خانواده‌اش دوست داشت. آغوش آخر او، روایتی از مهر معلمی است؛ مهری که حتی در سخت‌ترین لحظه، دانش‌آموزانش را رها نکرد.
175310D982e454e2a6b6f585bda510f873137663-720P
