شش ماه بعد، دوباره همان گروه سرود کنار هم ایستادند؛ همان مدرسه، همان لباسها و همان قاب آشنا… اما این بار چند جای خالی میان بچهها بیشتر از هر صدایی به چشم میآید. دانشآموزانی که در اجرای قبلی کنار دوستانشان بودند، حالا دیگر در این قاب حضور ندارند و جای خالیشان، تمام آن چیزی است که نمیشود از این تصویر ندید.
شاید برای دیگران، این فقط یک اجرای دوباره از یک گروه سرود باشد؛ اما برای خانوادهها و دوستانشان، هر چهره و هر جای خالی، یک دنیا خاطره دارد. شش ماه گذشته، اما نبودن بعضی از بچهها هنوز باورکردنی نیست؛ بچههایی که باید امروز هم کنار دوستانشان میایستادند، میخواندند و برای آیندهشان رؤیا میساختند.
