«این مانتوی زینب منه…»
جمله‌ای کوتاه از پدری که میان وسایل باقی‌مانده از مدرسه، با دیدن لباس دخترش روبه‌رو می‌شود؛ لباسی که برای دیگران شاید فقط یک تکه پارچه باشد، اما برای یک پدر، نشانی از دخترش و خاطره روزهایی است که زینب با همین لباس راهی مدرسه می‌شد.

گاهی یک وسیله ساده، تمام یک دنیا خاطره را با خودش برمی‌گرداند؛ خاطره دختری که برای خانواده‌اش عزیز بود و حالا همین لباس، یادآور جای خالی اوست.