«هر روز سراغ تو را می‌گیرد… خیلی شب‌ها آن‌قدر گریه می‌کند و می‌گوید: بریم پیش مهدیس… من هم دیگر نمی‌دانم چه کار کنم؛ فقط کنارش می‌نشینم و با او گریه می‌کنم.»

دلتنگی برای مهدیس، فقط دلتنگی یک نفر نیست؛ کودکی مانده که هنوز رفتنِ عزیزش را باور نکرده و شب‌ها با آرزوی دیدنش سراغ او را می‌گیرد. برای خانواده‌اش، جای خالی مهدیس هر روز و هر شب دوباره خودش را نشان می‌دهد؛ در یک سؤال ساده، در یک خاطره و در اشک‌های کودکی که هنوز منتظر اوست.