بچه‌های میناب هم فرزندان همین ایران بودند؛ کودکانی که با کیف و دفتر راهی مدرسه شدند، با خانواده‌هایشان زندگی کردند و برای آینده‌شان رویا داشتند. مادرانشان هم مادران همین سرزمین‌اند؛ مادرانی که داغ فرزند، برایشان مرز و جغرافیا نمی‌شناسد.

چرا وقتی مادران داغدار دی‌ماه را دیدید، برایشان پست و استوری ساختید و از رنجشان گفتید، اما مادران میناب را کمتر دیدید؟ اگر قرار است کنار مادران داغدار بایستیم، این همدلی نباید گزینشی باشد. دردِ مادر، دردِ مادر است و فرزندِ ایران، فرزندِ ایران. بیایید طرفدار شرافت و انسانیت باشیم؛ حتی وقتی نام و قصه یک داغ، در قاب‌های پرمخاطب دیده نمی‌شود.