ماکان نصیری و دوستانش رفتند، اما قصه‌شان هنوز در مدرسه تمام نشده است. هنوز پرونده‌ها، دفترها و ردپای روزهایی که در آن مدرسه گذراندند، باقی مانده؛ انگار مدرسه هنوز منتظر است تا دوباره صدای قدم‌هایشان را بشنود.

این پرونده‌ها شاید روی کاغذ روزی بسته شوند، اما برای خانواده‌ها و مردمی که آنها را می‌شناختند، پرونده زندگی‌شان هیچ‌وقت بسته نخواهد شد. نام ماکان و دوستانش، خاطراتشان و جای خالی‌شان، بخشی از روایت میناب است که باید برای همیشه ثبت و به یاد سپرده شود.