مادر صالح عباسی، یکی از دانش‌آموزان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب، از روزهایی می‌گوید که بعد از رفتن فرزندش، صبر برایش معنای دیگری پیدا کرده است؛ صبری آمیخته با دلتنگی، بغض و اشک‌هایی که گاهی راهی جز جاری شدن ندارند.

«خون می‌چکد از دیده در این کنج صبوری؛ این صبر که من می‌کنم، افشردن جان است.»
روایت مادری که هنوز با جای خالی صالح زندگی می‌کند و هر روز، بخشی از دلتنگی‌اش را با خود به دوش می‌کشد.