چهل روز از آن روز تلخ گذشت، اما برای خانواده‌های میناب، زمان نتوانست داغ کودکان و معلم‌هایشان را کم‌رنگ کند. در چهلم، خانواده‌ها و مردم دوباره کنار هم جمع شدند؛ برای یاد کردن از دانش‌آموزان و معلم‌هایی که قربانی شدند و برای زنده نگه داشتن خاطره کسانی که جای خالی‌شان هنوز در خانه، مدرسه و میان مردم احساس می‌شود.

چهلم، فقط گذشتن چهل روز از یک حادثه نیست؛ چهل روز زندگی کردن با جای خالی یک عزیز است. کودکانی که باید امروز در کلاس می‌بودند و معلم‌هایی که باید دوباره سر کلاس حاضر می‌شدند، نیستند و خاطره‌شان مانده است. میناب در چهلم فرزندانش دوباره به سوگ نشست؛ با همان داغی که شاید برای خانواده‌ها، هنوز به اندازه روز اول تازه است.