داغ میناب از مرزهای جغرافیا عبور کرده است؛ تا جایی که یک شاعر کُرد، برای کودکان قربانی این حادثه شعر سروده و با زبان شعر، اندوه خود را با خانواده‌های داغدار شریک شده است. فرشته‌های کوچک میناب، حالا در واژه‌های شاعری از دیاری دیگر روایت می‌شوند؛ کودکانی که شاید هرگز او را ندیده بودند، اما رنج و مظلومیتشان توانسته دل شاعری را در فاصله‌ای دور به درد آورد.

شعر، گاهی زبان مشترک آدم‌ها برای سوگواری است. وقتی شاعری از کردستان برای کودکان میناب می‌سراید، یعنی این داغ فقط متعلق به یک شهر نیست؛ غمی است که می‌تواند دل هر انسانی را بلرزاند. صدای این شعر، ادای احترامی است به کودکانی که قربانی شدند و یادآوری این حقیقت که نام و خاطره آنها می‌تواند از میناب تا دورترین نقطه‌ها شنیده شود.