ماه‌ها بعد از حادثه، هنوز از میان آوار مدرسه شجره طیبه میناب، بخش‌هایی از پیکر دانش‌آموزان پیدا می‌شود؛ تکه‌هایی از کودکانی که باید امروز در مدرسه، خانه و کنار خانواده‌هایشان می‌بودند. هر قطعه‌ای که پیدا می‌شود، فقط بخشی از یک پیکر نیست؛ تکه‌ای از یک زندگی، یک خانواده و بخشی از حافظه این سرزمین است.

این بچه‌ها در یک حادثه عادی از دنیا نرفتند؛ قربانی خشونت و حمله شدند. پشت هر نام، کودکی بود که آرزو داشت بزرگ شود، درس بخواند و آینده‌ای داشته باشد. اگر امروز تصاویر و روایت‌های میناب را می‌بینیم، مسئولیت ما فقط اندوهگین شدن نیست؛ مسئولیت ما فراموش نکردن است. فراموش نکنیم چه بر سر این کودکان آمد و اجازه ندهیم نامشان در گذر زمان گم شود؛ چون فراموشی، دومین مرگ است.