مادر میکائیل، یکی از دانش‌آموزان قربانی حادثه میناب، از تمام کسانی می‌گوید که در جریان جام جهانی، یاد کودکان میناب را زنده نگه داشتند و اجازه ندادند نامشان در میان خبرها و گذر زمان فراموش شود. برای یک مادر داغدار، دیدن اینکه مردم در گوشه‌ای دیگر از دنیا هنوز نام فرزندش را به یاد دارند، شاید تسکین کوچکی در میان این همه دلتنگی باشد.

میکائیل فقط یک نام در میان قربانیان نبود؛ او یک دانش‌آموز، یک فرزند و عضوی از یک خانواده بود. حالا مادرش قدردان کسانی است که با یاد کردن از او و دیگر کودکان میناب، نشان دادند این نام‌ها هنوز شنیده می‌شوند. شاید هیچ چیزی جای فرزند را برای یک مادر پر نکند، اما اینکه دنیا هنوز او و دوستانش را به یاد می‌آورد، برای خانواده معنای بزرگی دارد.