پدر، عکس فارغ‌التحصیلی دخترهایش را نشان می‌دهد؛ تصویری از روزی که قرار بود فقط یک خاطره شیرین از پایان یک دوره و شروع روزهای تازه باشد. لبخند دخترها در قاب مانده و پدر هنوز با دیدن آن عکس، همان روزها را به یاد می‌آورد؛ روزهایی که آینده‌ای طولانی پیش رویشان بود و کسی تصور نمی‌کرد این تصاویر روزی به یادگاری‌های گران‌بهای یک خانواده تبدیل شوند.

حالا این عکس برای پدر فقط یک تصویر نیست؛ یادگار روزهایی است که دخترهایش بودند و آرزوهای زیادی برای آینده داشتند. عکس‌ها مانده‌اند، خاطرات مانده‌اند و نام اسرا و سلما همچنان در خانه زنده است؛ اما جای خالی‌شان در کنار خانواده، چیزی نیست که هیچ تصویری بتواند پر کند.