«چرا صبر نکردید مدرسه تعطیل بشه، بعد بزنید؟» این جمله، بخشی از واکنش یک شهروند آمریکایی به حمله به مدرسه شجره طیبه میناب است؛ سؤالی ساده، اما سنگین و تکان‌دهنده. سؤالی که از فاصله‌ای دور، به قلب یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌های این حادثه اشاره می‌کند: کودکان در مدرسه بودند. آنها سرباز نبودند، در میدان جنگ نبودند؛ دانش‌آموزانی بودند که پشت نیمکت‌هایشان نشسته بودند و قرار بود بعد از پایان کلاس، به خانه برگردند.

این توییت، در کنار تصاویر و روایت‌های میناب، پرسشی را پیش روی مخاطب می‌گذارد که پاسخ آن آسان نیست: چرا باید مدرسه، جایی که کودکان در آن درس می‌خوانند و آینده‌شان را می‌سازند، به صحنه جنگ تبدیل شود؟ شاید گاهی یک جمله کوتاه، بیش از ده‌ها گزارش بتواند عمق یک فاجعه را نشان دهد. «چرا صبر نکردید؟» سؤالی است که در میان نام کودکان قربانی میناب، هنوز بی‌پاسخ مانده است.