در میان آوار مدرسه شجره طیبه، وسایلی پیدا شد که انگار هنوز منتظر صاحبانشان بودند؛ تغذیه‌هایی که سالم مانده بودند، دفترها، کیف‌ها و وسایل کوچکی که تا چند ساعت قبل بخشی از روز عادی دانش‌آموزان بودند. خوراکی‌ها هنوز همان‌جا بودند، اما کودکانی که قرار بود آنها را در زنگ تفریح بخورند، دیگر بازنگشتند. همین وسایل ساده، حالا به شاهدانی خاموش از یک روز تلخ تبدیل شده‌اند.

شاید دردناک‌ترین تصویر همین باشد؛ تغذیه‌ای که سالم ماند، اما صاحبش نه. وسایلی که از میان آوار بیرون آمدند، ادامه زندگی‌ای را نشان می‌دهند که ناگهان متوقف شد. پشت هر کیف، هر دفتر و هر خوراکی، یک کودک و یک خانواده قرار داشت. کودکانی که باید زنگ بعدی را می‌دیدند، به خانه برمی‌گشتند و روزشان را ادامه می‌دادند؛ اما قربانی شدند و تنها وسایلشان ماند تا بخشی از قصه ناتمامشان را روایت کند.