اگر قرار بود تیتراژ «آقای قاضی» به جای نام عوامل و دست‌اندرکاران، نام کودکانی را نشان دهد که قربانی حادثه مدرسه شجره طیبه میناب شدند، شاید هر نام، برای چند ثانیه روی صفحه می‌ماند و مخاطب فرصت می‌کرد مکث کند؛ نام‌هایی که پشت هرکدامشان یک چهره، یک خانواده، یک نیمکت و یک آینده ناتمام قرار داشت. کودکانی که باید نامشان در دفتر مدرسه و میان خاطرات روزهای معمولی ثبت می‌شد، اما حالا نامشان بخشی از روایت تلخ میناب شده است.
«آسمانی‌ها» روایتی تصویری است که نام دانش‌آموزان میناب را در قاب تیتراژ می‌نشاند؛ نه برای آنکه فقط اسامی را ببینیم، بلکه برای اینکه هر نام را به یک زندگی واقعی پیوند بزنیم. نام‌ها یکی‌یکی می‌آیند و می‌روند، اما قصه‌شان باقی می‌ماند؛ قصه کودکانی که فرصت ادامه دادن پیدا نکردند و خانواده‌هایی که جای خالی عزیزانشان را هر روز احساس می‌کنند. این بار، تیتراژ به جای پایان یک داستان، خودش تبدیل به روایت می‌شود؛ روایت نام‌هایی که نباید فراموش شوند.
