حمله به مدرسه میناب، زخمی عمیق و التیام‌ناپذیر بر پیکره‌ی انسانیت بود؛ جایی که قرار بود صدای خنده، درس و زندگی بپیچد، ناگهان در هجوم بی‌رحمی و قساوت، به سکوتی تلخ و سنگین بدل شد. این حادثه‌ی هولناک، نه فقط آوارِ بتن و آهن، بلکه فرو ریختنِ آرزوهایی بود که در نگاهِ معصومِ فرزندانِ این خاک موج می‌زد. دانش‌آموزانی که با کیف‌های کوچک و رویاهای بزرگ راهی کلاس درس شده بودند، در میان بی‌شرمیِ دشمنانِ آگاهی، به قربانیانِ بی‌دفاعِ حادثه‌ای تبدیل شدند که تا ابد نام میناب را با مظلومیت و ایستادگی پیوند زد. یادآوری این روز تلخ، فریادی بلند علیه فراموشی است؛ تا بدانیم برای ماندگاری این سرزمین، چه بهای سنگینی پرداخت شده و چرا هر صندلی خالی در آن مدرسه، داغی است که در حافظه‌ی تاریخی ما هرگز سرد نخواهد شد.