مهدیس درسته سن کمی داشت اما توی همین مدت کوتاه، حامی بزرگی برای خانواده‌اش بود، با همون مهربونی و گرمایی که از باباش یاد گرفته بود.
دختری که با خنده‌هاش خونه رو روشن می‌کرد. جای خالیِ اون ذوق و شوقِ کودکانه، برای همیشه توی دل خانواده‌اش می‌مونه.
گفته میشه اونقدر به پدرش علاقه داشت و به او وابسته بود، او را «دخترِ بابا» صدا می‌زدند.