وقتی به ابعاد این فاجعه نگاه می‌کنیم، پرسشی تلخ و تکان‌دهنده ذهن را درگیر می‌کند: چه کسی یا چه قدرتی مسئول مستقیمِ از میان رفتن این‌همه آرزو در یک چشم‌برهم‌زدن است و بیشترین دانش‌آموز را در آن حمله‌ی بی‌رحمانه به کام مرگ کشاند؟ پاسخ به این سوال، فراتر از نام یک شخص یا یک گروه، به ریشه‌های سیاه یک بی‌رحمیِ سازمان‌یافته می‌رسد که آگاهانه پناهگاهِ امنِ کودکان، یعنی مدرسه، را به قتلگاهِ آن‌ها تبدیل کرد. در آن لحظاتِ هولناک که دیوارها فرو می‌ریختند، نه فقط جانِ چند قربانی معصوم، بلکه امنیتِ روانی یک نسل هدف قرار گرفت تا داغِ این قساوت برای همیشه بر پیشانیِ عاملان آن باقی بماند و تاریخ هرگز فراموش نکند که چه کسانی با بی‌حیایی تمام، قلم‌ها را شکستند و به جای صدای زنگ مدرسه، صدای انفجار و شیون را به یادگار گذاشتند.