گاهی وقت‌ها نیازی به کلمات سنگین و سخنرانی‌های طولانی نیست؛ گاهی فقط یک صدای صمیمی و یک گوشه دنج کافی است تا قصه‌ای بزرگ متولد شود. دختری که گوشه‌ای نشسته و با لحنی شیرین و گیرا، قصه میناب را روایت می‌کند، ما را به دل جغرافیا و تاریخی می‌برد که پر از خاطره، معصومیت و نگفته‌هاست. صدای او مثل یک پل، خیالِ بیننده را به واقعیتِ آن دیار وصل می‌کند و اجازه می‌دهد داستانِ این شهر، زنده و نفس‌کشیدنی باقی بماند.