در روز دختر، پدران و مادران دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه میناب از دلتنگی‌هایشان برای دخترکانشان گفتند؛ از دخترهایی که روزی خانه را با خنده‌ها و شیطنت‌های کودکانه‌شان پر می‌کردند و حالا جای خالی‌شان، بیش از همیشه به چشم می‌آید.
«فاطمه درازهی»، «سارا شایسته»، «ضحا پسند» و «آتنا چملی‌نژاد»؛ چهار دختر کوچک که هرکدام برای خانواده‌شان دنیایی از آرزو و امید بودند.
دلتنگی پدر و مادر برای فرزندشان، فقط دلتنگی برای امروز نیست؛ دلتنگی برای تمام فرداهایی است که دیگر از راه نمی‌رسند. برای روزی که قرار بود این دخترکان بزرگ شوند، به دانشگاه بروند، شغلی انتخاب کنند، رویاهایشان را بسازند و روزی خودشان مادر شوند و دخترشان را در آغوش بگیرند.
اما حالا همه آن آینده‌ها در چند قاب عکس و خاطره خلاصه شده است؛ و پدر و مادرها مانده‌اند با دلتنگی دخترکانی که قرار بود سال‌های سال، کنارشان زندگی کنند.
