فاطمه‌زهرا کریمی، دختر قربانی هفت‌ساله و دانش‌آموز مدرسه «شجره طیبه» در شهرستان میناب بود. دختری با آرزوهای کودکانه که قرار بود روزهای شیرین قد کشیدنش را در کنار پدر و مادرش، آقای جواد کریمی و خانم رقیه کریمی تجربه کند. اما سرنوشت برای او و مادرش مسیر متفاوتی را رقم زد و این مادر و دختر به نمادی از عشق و پیوندی ابدی تبدیل شدند.
در یکی از تلخ‌ترین روزها، در جریان حمله هوایی نیروهای آمریکایی و صهیونیستی به مدرسه شجره طیبه، فاجعه‌ای ناگوار رخ داد. خانم رقیه کریمی، مادر ۳۳ ساله و مهربان فاطمه‌زهرا، آن روز احساسی غریب در دل داشت. او که به گفته همسرش، آقای جواد کریمی، همیشه حضوری پررنگ در مراسم‌های یادبود و تشییع پیکر جان‌باختگان داشت، در روز نهم اسفندماه دلش طاقت نیاورد و زودتر از همیشه برای آوردن دخترش از مدرسه به راه افتاد.
آقای جواد کریمی نیز پس از تماسی که با همسرش داشت به سمت مدرسه حرکت کرد، اما زمانی به فلکه نزدیک محل رسید که صدای مهیب موشک‌ها فضا را پر کرده بود و همه‌جا در دود، خاک و آوار فرو رفت. در آن لحظات دلهره‌آور، فاطمه‌زهرا و مادرش در کنار هم زیر خروارها آوار ماندند و به شکلی مظلومانه و آسمانی، در آغوش یکدیگر از دنیا رفتند.
امروزه مزار این مادر و دختر در کنار یکدیگر قرار دارد و پرچم‌های «یا فاطمه‌الزهرا(س)» و «یا ام‌البنین(س)» روی آن‌ها کشیده شده است. تسبیح‌های شبیه به هم روی این دو قبر، از پیوندی ناگسستنی خبر می‌دهند. یاد این کودک قربانی چنان در دل‌ها زنده است که به‌تازگی یک زوج جوان در بیمارستان ۱۷ شهریور آبادان، نام چهارمین فرزند تازه‌متولدشده خود را به یاد او «فاطمه‌زهرا» گذاشتند تا ادامه دهنده مسیر این رفتگان باشند. در سوی دیگر، پدری با نگاهی پر از حسرت خیره به مزار همسر و دخترش آرام زمزمه می‌کند: «کاش من هم با شما رفته بودم…»
