چشم‌هایی که هر روز به درِ خانه دوخته می‌شوند؛ چشم‌هایی که هنوز آمدن فرزندی را انتظار می‌کشند که دیگر با کیف مدرسه و لبخند کودکانه برنمی‌گردد.

پشت هر قاب از این داغ، قصه پدری و مادری است که بخشی از جانشان را از دست داده‌اند؛ اما با تمام درد و اندوه، خاطره فرزندانشان را در دل زنده نگه داشته‌اند. چشم‌های منتظر خانواده‌های میناب، روایت خاموش بزرگ‌ترین دلتنگی‌هاست.