روایت پدر داغدار محمدمهدی جنگیچی مینابی از فاجعه مدرسه «شجره طیبه»
«عباس جنگچی مینایی» که در میناب نانوا است، تنها فرزندش «محمدمهدی» ۱۱ ساله، دانش‌آموز کلاس پنجم مدرسه «شجره طیبه» را در حمله به این مدرسه از دست داد. او که با بغض از فرزندش یاد می‌کند، می‌گوید محمدمهدی برایش هم پسر بود، هم دوست و همراه؛ کودکی باهوش که حساب‌وکتاب نانوایی را هم به او می‌سپرد.
به گفته این پدر، محمدمهدی در محله و مدرسه به خوش‌اخلاقی و علاقه‌اش به قرآن شناخته می‌شد؛ در کلاس زبان انگلیسی شرکت می‌کرد، قاری خوبی بود و معلمش همواره از اخلاق و پیشرفت درسی‌اش تعریف می‌کرد. او از سفر خانوادگی به کربلا و نجف نیز یاد می‌کند؛ جایی که تلاوت قرآن پسرش زائران را دور او جمع کرده بود.
آقای جنگیچی، صبح روز حادثه را متفاوت توصیف می‌کند: «آن روز محمدمهدی برخلاف عادت همیشگی‌اش پیش از رفتن به مدرسه روی زمین دراز کشید و منتظر ماند، انگار حسی نامعلوم در کار بود.»
او با یادآوری لحظه رسیدن به محل حادثه می‌گوید کلاس پسرش به‌کلی ویران شده و از مدرسه چیزی جز آوار و صدای گریه باقی نمانده بود. ساعت‌ها جستوجو در میان آوار و سردخانه‌های شهر، سرانجام او را به پیکر تنها فرزندش رساند.
حمله به مدرسه «شجره طیبه» میناب در نهم اسفند سال گذشته، یکی از دردناک‌ترین رخدادهای اخیر کشور بود؛ فاجعه‌ای که جان ده‌ها دانش‌آموز و معلم را گرفت و روایت خانواده‌های داغدار، از جمله خانواده جنگچی، بخشی از حافظه تلخ آن روز باقی مانده است.
می‌توانید از طریق این لینک، مشروح مصاحبه را مطالعه کنید.
