بنیامین جنگجو هم مثل خیلی از بچه‌ها، آینده را با چشم‌های خودش می‌دید؛ آینده‌ای که در آن قرار بود پشت فرمان یک هواپیما بنشیند و آسمان را خانه رؤیاهایش کند. آرزوی خلبان شدن، برای او فقط یک جمله کودکانه نبود؛ تصویری بود از فردایی که دوست داشت با تلاش و امید به آن برسد.

حالا هر بار که از آرزوی بنیامین یاد می‌شود، بیشتر از هر چیز، ارزش رؤیاهای ساده کودکان به یاد می‌آید؛ رؤیاهایی که باید فرصت شکوفا شدن پیدا می‌کردند. نام او، یادآور نسلی است که با هزاران آرزو بزرگ می‌شد و هر آرزو، بخشی از آینده این سرزمین بود.