گاهی یک جمله کوتاه، تمام سنگینی یک داغ را در خود جای می‌دهد؛ «اجازه بده برم…» جمله‌ای که امروز برای خانواده و عزیزان محمد رئوفی‌نیا تنها یک خاطره نیست، بلکه یادآور آخرین لحظه‌های حضور کودکی است که آرزوها، بازی‌ها و خنده‌هایش ناتمام ماند. هر بار که این جمله مرور می‌شود، جای خالی او بیش از گذشته احساس می‌شود.

نام محمد رئوفی‌نیا در کنار دیگر کودکان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب، یادآور روزی است که کلاس‌های درس، ناگهان به سکوتی تلخ فرو رفت. خاطره او در دل خانواده، دوستان و همکلاسی‌هایش زنده مانده و هر روایت از زندگی کوتاهش، بخشی از اندوهی را بازگو می‌کند که هنوز پس از گذشت زمان، از دل مردم میناب پاک نشده است.