گاهی یک جمله، تمام دلتنگی یک پدر را در خود جا می‌دهد؛ «عزیز بابا» همان صدایی است که دیگر پاسخی برایش نمی‌آید، اما هنوز در گوش خانه و دل خانواده زنده است. جای خالی محمد، با هیچ خاطره و هیچ یادگاری پر نمی‌شود و هر بار نامش برده می‌شود، زخم نبودنش دوباره تازه می‌شود.
این روایت، از پیوندی عمیق میان پدر و فرزند سخن می‌گوید؛ از دلتنگی‌ای که با گذشت زمان کمتر نمی‌شود و تنها شکلش عوض می‌شود. محمد رئوفی‌نیا، یکی از قربانیان حمله به مدرسه شجره طیبه میناب بود؛ کودکی که نبودنش، هنوز در قلب خانواده‌اش سنگینی می‌کند.
