روایت مادر ماکان نصیری، از دانش‌آموزان قربانی مدرسه شجره طیبه میناب، بازتاب دلتنگی مادری است که هنوز آخرین دیدار با فرزندش را لحظه‌به‌لحظه به خاطر دارد. او از خاطرات روزهای کودکی ماکان، آرزوهای ناتمامش و لحظه‌هایی می‌گوید که بی‌خبر از آنچه در پیش بود، به آخرین خاطرات مشترکشان تبدیل شد. این روایت، تصویری از عشق مادری و جای خالی فرزندی را به نمایش می‌گذارد که هرگز به خانه بازنگشت.

ماکان، تنها دانش‌آموز مفقودالاثر این حادثه بود و انتظار برای یافتن نشانی از او، به بخشی از زندگی خانواده‌اش تبدیل شد. سخنان مادرش، تنها روایت یک فقدان نیست؛ بلکه بازتاب امید، چشم‌انتظاری و دلتنگی عمیقی است که با گذشت زمان نیز از میان نرفته است. یاد این دانش‌آموز قربانی، همچنان در قلب خانواده و مردم زنده مانده و نام او با روایت صبر و انتظار گره خورده است.