به نام خدا یکی بود . یکی نبود یک نهال کوچک و سبز در یک باغ بزرگ و طیب زندگی میکرد، پیرمردباغبان خیلی دوستش داشت زیرا قرار بود اگر خدا بخواهد آن تنها درخت سیب قرمزش شود اما یک روز پیرمرد از خواب بیدار میشود ؛ سمعکش را میزند و به سمت صدای جمعیتی که در باغش حلقه زده بودند میرود . درخت سیب قرمزش بر زمین افتاده بود و در کنارش یک اره ی برقی که دهانه اش شکسته بود قرار داشت و زیر تنه ی درخت یک شکارچی چوب ، بی جان افتاده بود . پیرمرد خم شد و اولین سیب قرمزش را برداشت و رفت بر روی نردبانی که برای برداشت محصولش به تازگی خریده بود نشست و مشغول خوردنش شد. کودکان عزیز میناب ریشه هایتان در زمین جاریست و زمین با ان نفس میکشد و به کائنات رنگ و جان میبخشد 🌱

I am an Iranian woman living in Sydney, Australia. I am devastated to witness such horrific crime against my country school children    

به یاد خواهر شهیدم معلم راضیه زمانی، زخمِ دل باز می‌شود هر بار که در خواب به یاد تو می‌افتم. تو را در هر گوشه از زندگی‌ام حس می‌کنم، یاد تو همیشه در قلبم زنده است. فقدانت همچون سایه‌ای سنگین بر زندگی‌ام نشسته، ولی عشق تو به من قوت می‌دهد تا ادامه دهم. یاد تو گرامی‌ست، خواهر عزیزم. روحت شاد مهربانم

آن روز در سرزمین نینوا، با حسرت و آه و نوا/ دختر شیر خدا، ناله سر داد از جفا/ مرا زینب مگوئید، مرا محنت کش دوران بگوئید/ اینک امروز در خاک جنوب ما، میناب ناله سرداد از جفا/ مرا شهر انبه و لیمو مگوئید، مرا محنت کش یاسمین گلان پرپر بگوئید 🌷🌷🌷🌷🌷🌷 شعر از عفت دردمند گل یاسمین گل: در فصلی از سال که هوا خنک است این درخت در میناب گل می‌دهد و عطر خیلی دل انگیز دارد. تا مدتی بوی آن هنوز ماندگاری دارد. مثل گل بهار نارنج. گل ها را داخل نخ میکنند شبیه گردنبند و بچه ها به گردنشون آویز میکنند یا در ماشین آویز میکنند یا در خانه، محل کار

هرگاه چهره های معصومتان را میبینم ناخودآگاه چشمانم نمناک می شود ،شمایی که ناگاه آسمانی شدید، یادتان همیشه در دل زنده می ماند و هربار با بغض وکینه ی بیشتر می گویم مرگ بر آمریکا

قرار نبود دفترهای مشقتان ناتمام بماند؛ قرار بود رؤیاهایتان را زندگی کنید. مردم میناب تا همیشه یاد و نام دانش‌آموزان آسمانی‌شان را با عشق و دلتنگی زنده نگه می‌دارند.

جای خالی شما در کلاس‌های درس هیچ‌وقت پر نمی‌شود. مردم میناب همیشه شما را فرزندان آسمانی شهرشان می‌دانند و با افتخار از شما یاد می‌کنند.

شما قرار بود زنگ مدرسه را بشنوید، نه اینکه نامتان با اشک مردم میناب گره بخورد. یادتان همیشه در قلب این شهر زنده است و هیچ‌وقت فراموش نخواهید شد

هر کدامتان رؤیایی داشتید، آینده‌ای داشتید، اما تقدیر، شما را مهمان آسمان کرد. امروز هر بار که پرچم ایران را می‌بینیم، یاد چهره‌های معصومتان در دل زنده می‌شود. میناب هیچ‌وقت شما را فراموش نخواهد کرد.