فاطمه نصرتی، نویسنده و کارگردان تئاتر در یادداشتی به جنایات امریکایی-صهیونی در مدرسه «شجرۀ طیبه» میناب واکنش نشان داد و گفت:
از این پس میناب قبله‌گاه من است و به آن سو نماز می‌خوانم. دنیایی که در آن کودکان زیر آوار جان می‌دهند، بوی مرگ و بوی نجس تن شیطان می‌دهد؛ دیگر در این جهانِ تاریک نمی‌توانم به راحتی نفس بکشم.
سینه من تلی از خاکستر شده برای فرشتگانی که در جنوب ایران، کیلومترها از من دور بودند. قصه دخترک سه‌ماهه‌ای که زیر آوار ماند و مادری که جسدش پیدا نشد، جگرم را آتش می‌زند؛ طهرانِ من حالا شبیه خط مقدم جبهه شده است.
مدام به آن نگاه‌های معصوم فکر می‌کنم؛ یعنی موقع اصابت موشک آمریکایی، در حال بافتن کدام رویا بودند؟ حتماً قلب‌های کوچکشان طاقت آن همه ضربان کوبنده را نداشته و در جا ایستاده است. آه از این قصه‌های پر غصه و آه از این جگرهای سوخته…